Historia fidei et astronomiae saepe tantum ut historia certaminis narratur. Re vera tamen multi astronomi ex ipsa Ecclesia orti sunt, et observatio ibi per saecula continuata est. Magni momenti esse putamus et lucem et umbras cognoscere.

Nicolaus Copernicus (1473–1543)

Dum Ecclesiae ut canonicus cathedralis in Polonia serviebat, exemplar universi cum Sole in centro elaboravit et librum “De Revolutionibus Orbium Coelestium” (1543) scripsit.

Johannes Kepler (1571–1630)

Astronomus Lutheranus, leges motus planetarum invenit, inter quas planetas orbibus ellipticis ferri.

Iudicium de Galileo (1633)

Galileo Galilei telescopio usus lunas Iovis et phases Veneris observavit, et theoriam heliocentricam sustinuit, sed ab Inquisitione condemnatus est. Caput est in quo Ecclesia et scientia inter se collisae sunt, et quod oblivioni tradi non debet.

Georges Lemaître (1894–1966)

Sacerdos catholicus et astronomus Belga, rationibus theoreticis ostendit universum expandi, et notionem proposuit quae postea “Big Bang” appellata est (hypothesis atomi primigenii).

Specula Vaticana

Specula formam suam hodiernam a Leone XIII Pontifice anno 1891 accepit. Investigatio ibi hodie pergit tamquam signum Ecclesiam scientiae terga non vertisse.

Putamus observare et credere ambo esse modos accipiendi honeste quod videmus, sine eo depravando.