Η ιστορία της πίστης και της αστρονομίας συχνά αφηγείται μόνο ως ιστορία σύγκρουσης. Στην πραγματικότητα όμως, πολλοί αστρονόμοι προήλθαν από τους κόλπους της Εκκλησίας, και η παρατήρηση συνεχίστηκε εκεί επί αιώνες. Πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό να γνωρίζουμε και το φως και τις σκιές.

Νικόλαος Κοπέρνικος (1473–1543)

Ενώ υπηρετούσε την Εκκλησία ως κανονικός καθεδρικού ναού στην Πολωνία, ανέπτυξε ένα μοντέλο του σύμπαντος με τον Ήλιο στο κέντρο του και έγραψε το «Περί των περιστροφών των ουρανίων σφαιρών» (1543).

Γιοχάνες Κέπλερ (1571–1630)

Λουθηρανός αστρονόμος, ανακάλυψε τους νόμους της κίνησης των πλανητών, μεταξύ άλλων το ότι οι πλανήτες κινούνται σε ελλειπτικές τροχιές.

Η δίκη του Γαλιλαίου (1633)

Ο Γαλιλαίος Γαλιλέι χρησιμοποίησε το τηλεσκόπιο για να παρατηρήσει τους δορυφόρους του Δία και τις φάσεις της Αφροδίτης, και υποστήριξε την ηλιοκεντρική θεωρία, αλλά καταδικάστηκε από την Ιερά Εξέταση. Είναι ένα κεφάλαιο στο οποίο η Εκκλησία και η επιστήμη συγκρούστηκαν, και ένα κεφάλαιο που δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Ζορζ Λεμέτρ (1894–1966)

Βέλγος καθολικός ιερέας και αστρονόμος, έδειξε σε θεωρητική βάση ότι το σύμπαν διαστέλλεται και πρότεινε την ιδέα που αργότερα ονομάστηκε «Μεγάλη Έκρηξη» (η υπόθεση του αρχέγονου ατόμου).

Το Αστεροσκοπείο του Βατικανού

Το αστεροσκοπείο απέκτησε τη σημερινή του μορφή από τον Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ το 1891. Η έρευνα συνεχίζεται εκεί ως σήμερα, ως σημείο ότι η Εκκλησία δεν έχει γυρίσει την πλάτη της στην επιστήμη.

Πιστεύουμε ότι η παρατήρηση και η πίστη είναι αμφότερες τρόποι να δεχόμαστε με εντιμότητα ό,τι βλέπουμε, χωρίς να το διαστρεβλώνουμε.