Saeculo duodecimo ipsa Ecclesia monachos ab opere medicorum revocavit, idque fecit opus dividendo, non reiciendo. Concilia annis 1130, 1139 et 1163 congregata decreta ediderunt quae, gradatim, studium et exercitium medicinae a monachis et a canonicis sub regula viventibus restrinxerunt.

Prima duo decreta monachis et canonicis regularibus vetuerunt claustra sua relinquere ut medicinam vel ius civile lucri temporalis causa addiscerent. Tertium ulterius progressum est, religiosis omnino vetans e domibus suis exire ad lectiones de his disciplinis audiendas. Cura post omnia tria eadem erat. Exercitium medicinae monachos e claustro in saeculum trahebat — in vias, in domos divitum, et ad mercedes tractandas. Monachus qui artem suam pecunia vendebat extra paupertatem et clausuram quas voverat egressus erat.

Altera cura erat chirurgia. Ecclesia tenebat eos qui altari ministrant sanguinem effundere non debere, quod principium postea in dicto comprehensum est: Ecclesia abhorret a sanguine. Ineunte saeculo tertio decimo hoc regula expressa factum est, et clericis in ordinibus maioribus omnis pars chirurgiae quae sectionem vel adustionem secumferret interdicta est.

Eodem tempore exercitium medicinae novam sedem inveniebat. In Italia meridionali schola medicinae celeberrima facta erat, et in Italia septentrionali et ultra primae universitates formabantur, cum facultatibus in quibus medicina docebatur et licentia conferebatur. Per generationes subsequentes medicus factus est graduatus scholarum, et opus medicorum a monasteriis ad universitates et ad professionem laicam quam formabant transiit.

Nihil horum erat reiectio medicinae. Concilia non dixerunt infirmos sine medicis esse debere; dixerunt monachos non debere esse eos qui lucri causa medicinam exercerent vel sanguinem effunderent. Opus divisum est. Ars docta ad eos qui ad eam exercitati erant transiit, et monasterium quod suum erat retinuit.

Quod remansit erat prorsus officium infirmarii. Nullum concilium restrinxit orationem ad lectum, cibationem et lavationem infirmorum, hortum herbarum, ordinationem vitae cotidianae, vel curam morientium. Haec in monasterio, immutata, per saecula manserunt. Linea quam Ecclesia saeculo duodecimo traxit inter medicum et infirmarium currebat, et utraque eius pars in honore mansit.

Illa linea est fundamentum historicum loci nostri. Cum dicimus nos infirmos non examinare et nos medicos non esse, non novam cautionem modernam fingimus. Divisionem servamus quam Ecclesia ipsa sibi fecit plus quam octingentis abhinc annis.

In IHS Bethlehem Church lineam quam Ecclesia saeculo duodecimo traxit prorsus ubi tracta est servamus. Exercitium medicinae ad medicos pertinet; servitium curae infirmorum — oratio, comitatus ad lectum, regula vitae, hortus herbarum, artes, et cura morientium — ad corporationem pertinet.