In monasterio mediaevali artes pars erant curae infirmorum, non ornamentum. Picturae, cantus et psalmi ad infirmos perveniebant ubi nullum aliud auxilium poterat, et infirmarium omnibus tribus utebatur.

Psalmi primum locum tenebant. Monachi totum Psalterium memoriter sciebant, et cum frater nimis debilis erat ad legendum vel ad standum in choro, psalmi ad eum afferebantur. Fratres ad lectum sedebant et eos recitabant; psalmi paenitentiales et psalmi fiduciae super infirmos dicebantur, et qui adhuc loqui poterant se coniungebant. Monachus infirmus qui nihil aliud facere poterat adhuc verba orare poterat quae per totam vitam cecinerat, et ea pro se cantari audire.

Cantus ad eundem cursum pertinebat. Musica Officii non soli magnae ecclesiae servabatur; sacellum infirmarii Officium suum habebat, et musica eius ad cubicula eorum qui prope iacebant perveniebat. Saeculo duodecimo monasterium mirabile corpus novi cantus protulit — carmina desiderii animae et pulchritudinis creationis — et musica huius generis, in claustro nata, intra muros cantabatur ubi infirmi iacebant. Eam audire erat intra laudem communitatis teneri etiam cum ei se coniungere non posset.

Libri cum picturis etiam locum suum habebant. Codices illuminati verba Scripturae et orationis inter imagines Christi, Virginis et sanctorum, necnon horti creationis, ponebant. Ei qui lecto detinebatur pagina sustolli et pictura ostendi et explicari poterat. Pagina picta pro oculo faciebat quod cantus pro aure: infirmis aliquid pulchrum dabat in quo quiescerent, et aliquid verum de quo cogitarent.

Artes extra opus infirmarii non stabant. Erant unus ex modis quibus infirmi curabantur, iuxta cibum, stratum, orationem et hortum herbarum. Frater infirmus non erat tantum corpus calefaciendum et alendum; erat anima consolanda, et monasterium eum pulchritudine consolabatur.

Hodie sunt periti exercitati qui cum arte et musica inter infirmos operantur, intra suas disciplinas et sub suis qualificationibus. Illud opus veneramur neque eius titulos nobis vindicamus. Quod offerimus antiquius et simplicius est: consolatio per artes, sicut monasterium eam dabat.

Fundator IHS Bethlehem Church, Ayuki Kurihara, picturas, fabulas pictas et musicam sacram ut partem operis corporationis facit, et haec tria sunt formae quas consolatio nostra sumit. Picturis, cum persona infirma sedemus et una delineamus vel pingimus — imaginem sancti, locum memoria retentum, florem ex horto — quo gradu persona sustinere potest, et persona decernit quid pictura futura sit. Fabulis pictis, breves historias illustratas cum persona facimus: illa narrat, nos delineamus, et una historiam in tabulis fingimus, saepe ex ipsius personae vita vel ex loco Scripturae quem amat. Musica, cantum Gregorianum et simplices hymnos ad lectum canimus et personam invitamus ut nobiscum canat, ut cantum eligat, vel simpliciter ut auscultet. Cum chorus cantus qui nunc formatur paratus erit, et ipse ad canendum veniet.

In IHS Bethlehem Church locum servamus ubi picturae, fabulae pictae et musica una cum infirmis fiunt. Cum opus perfectum est, id personae quae nobiscum id fecit, eiusque familiae, servandum damus.