Στη μεσαιωνική μονή οι τέχνες ήταν μέρος της φροντίδας των ασθενών, όχι διακόσμηση. Οι εικόνες, η ψαλμωδία και οι ψαλμοί έφταναν στους ασθενείς εκεί όπου καμία άλλη βοήθεια δεν μπορούσε να φτάσει, και το νοσοκομείο της μονής αξιοποιούσε και τα τρία.

Πρώτοι έρχονταν οι ψαλμοί. Οι μοναχοί γνώριζαν ολόκληρο το Ψαλτήριο απέξω, και όταν ένας αδελφός ήταν πολύ αδύναμος για να διαβάσει ή να σταθεί στον χορό, του έφερναν τους ψαλμούς. Αδελφοί κάθονταν στο προσκέφαλο και τους απήγγελλαν· οι μετανοητικοί ψαλμοί και οι ψαλμοί της εμπιστοσύνης λέγονταν πάνω από τους ασθενείς, και όσοι μπορούσαν ακόμη να μιλήσουν ενώνονταν μαζί τους. Ένας άρρωστος μοναχός που δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο μπορούσε ακόμη να προσεύχεται με τα λόγια που είχε ψάλει σε όλη του τη ζωή, και να τα ακούει να ψάλλονται για εκείνον.

Η ψαλμωδία ανήκε στον ίδιο κύκλο. Η μουσική της Ακολουθίας δεν φυλασσόταν μόνο για τη μεγάλη εκκλησία· το παρεκκλήσι του νοσοκομείου είχε τη δική του Ακολουθία, και η μουσική της έφτανε στα δωμάτια όσων κείτονταν εκεί κοντά. Τον δωδέκατο αιώνα μια μονή παρήγαγε ένα αξιοσημείωτο σώμα νέας ψαλμωδίας —άσματα για τη λαχτάρα της ψυχής και την ομορφιά της δημιουργίας— και μουσική αυτού του είδους, γεννημένη στο κλοίστρο, ψαλλόταν μέσα στα τείχη όπου κείτονταν οι ασθενείς. Το να την ακούει κανείς σήμαινε να κρατιέται μέσα στη δοξολογία της αδελφότητας ακόμη κι όταν δεν μπορούσε να ενωθεί μαζί της.

Και τα εικονογραφημένα βιβλία είχαν τη θέση τους. Τα φωτισμένα χειρόγραφα τοποθετούσαν τα λόγια της Αγίας Γραφής και της προσευχής ανάμεσα σε εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων, καθώς και του κήπου της δημιουργίας. Για κάποιον καθηλωμένο στο κρεβάτι, μια σελίδα μπορούσε να υψωθεί μπροστά του και μια εικόνα να του δειχθεί και να του εξηγηθεί. Η ζωγραφισμένη σελίδα έκανε για το μάτι ό,τι έκανε η ψαλμωδία για το αυτί: έδινε στους ασθενείς κάτι όμορφο για να αναπαυθούν μέσα του και κάτι αληθινό για να στοχαστούν.

Οι τέχνες δεν στέκονταν έξω από το έργο του νοσοκομείου. Ήταν ένας από τους τρόπους με τους οποίους φροντίζονταν οι ασθενείς, δίπλα στην τροφή, στο στρώμα, στην προσευχή και στον κήπο με τα βότανα. Ένας άρρωστος αδελφός δεν ήταν μόνο ένα σώμα που έπρεπε να κρατηθεί ζεστό και να τραφεί· ήταν μια ψυχή που έπρεπε να παρηγορηθεί, και η μονή τον παρηγορούσε με την ομορφιά.

Σήμερα υπάρχουν εκπαιδευμένοι επαγγελματίες που εργάζονται με την τέχνη και τη μουσική ανάμεσα στους ασθενείς, μέσα στους δικούς τους κλάδους και με τα δικά τους προσόντα. Σεβόμαστε αυτό το έργο και δεν διεκδικούμε τους τίτλους του. Αυτό που προσφέρουμε είναι παλαιότερο και απλούστερο: παρηγοριά μέσω των τεχνών, όπως την έδινε η μονή.

Ο ιδρυτής της IHS Bethlehem Church, Ayuki Kurihara, δημιουργεί εικόνες, κόμικς και ιερή μουσική ως μέρος του έργου του νομικού προσώπου, και αυτές οι τρεις είναι οι μορφές που παίρνει η παρηγοριά μας. Με τις εικόνες, καθόμαστε με έναν ασθενή και σχεδιάζουμε ή ζωγραφίζουμε μαζί —την εικόνα ενός αγίου, έναν τόπο από τη μνήμη, ένα λουλούδι από τον κήπο— με όποιον ρυθμό μπορεί να ακολουθήσει ο άνθρωπος, και εκείνος αποφασίζει τι θα είναι η εικόνα. Με τα κόμικς, φτιάχνουμε μαζί με τον άνθρωπο σύντομες εικονογραφημένες ιστορίες: εκείνος αφηγείται, εμείς σχεδιάζουμε, και μαζί διαμορφώνουμε μια ιστορία σε καρέ, συχνά από τη ζωή του ίδιου ή από ένα χωρίο της Αγίας Γραφής που αγαπά. Με τη μουσική, ψάλλουμε γρηγοριανό μέλος και απλούς ύμνους στο προσκέφαλο και προσκαλούμε τον άνθρωπο να ψάλει μαζί μας, να διαλέξει το μέλος ή απλώς να ακούσει. Όταν η χορωδία γρηγοριανού μέλους που σχηματίζεται τώρα είναι έτοιμη, θα έρχεται κι εκείνη να ψάλλει.

Στην IHS Bethlehem Church διατηρούμε έναν χώρο όπου εικόνες, κόμικς και μουσική δημιουργούνται μαζί με τους ασθενείς. Όταν ένα έργο ολοκληρωθεί, το δίνουμε στον άνθρωπο που το δημιούργησε μαζί μας και στην οικογένειά του, για να το κρατήσουν.