In monasterio mediaevali nemo solus moriebatur, et nemo qui moriebatur oblivioni dabatur. Cura morientium erat ultimum et sollemnissimum opus infirmarii, et monasterium eam liturgia propria circumdabat.

Cum morbus fratris ad mortem vergeret, sacerdos communitatis ei unctionem infirmorum dabat, super eum orans et eum oleo sancto ungens. Sanctam Communionem ultimum accipiebat, ut viaticum — cibum ad iter. Cum mors appropinquaret, preces pro morientibus ad latus eius legebantur: litaniae sanctorum, et commendatio animae, quae morientem emittit in nomine Patris qui eum creavit, Filii qui eum redemit, et Spiritus qui eum sanctificavit.

In multis monasteriis alia consuetudo horam ultimam notabat. Cilicium in terra sternebatur et cinis super eo spargebatur, saepe in forma crucis, et frater moriens e lecto elevabatur et super illud ponebatur. Mundum relinquebat sicut in eo vivere doctus erat: ut pulvis, et ut cruce signatus. Ad sonum tabulae ligneae tota communitas circa eum congregabatur et psalmos canebat, et canere pergebat donec mortuus esset, ut ultimum eius spiritum intra orationem fratrum suorum duceret.

Hi ritus opus sacerdotis erant. Infirmarius non ungebat neque sacramentum dabat; pars eius erat parare et vocare. Signa observabat tempus advenisse, sacerdotem arcessebat, oleum, lumen et crucem disponebat, cilicium et cinerem parabat, et signum dabat quod communitatem adducebat. Cum res peracta erat, corpus ad sepulturam lavabat et vestiebat et iuxta id vigilabat donec in ecclesiam portaretur.

Mors curam monasterii non finiebat. Nomen fratris in necrologio, libro mortuorum, sub die mortis eius scribebatur. Cotidie in capitulo nomina ad illum diem pertinentia clara voce legebantur, ut communitas pro eis oraret, et in unoquoque anniversario Missa offerebatur. Necrologium exsistebat ne quis oblivioni daretur — non magni, non obscuri, non frater qui mortuus erat diu antequam quisquam nunc vivens domum intrasset.

Monasteria etiam mortuos suos communicabant. Cum sodalis alicuius communitatis moriebatur, nuntius cum longo rotulo membranaceo de domo in domum mitti poterat. In unoquoque monasterio nomen recipiebatur, preces promittebantur, et communitas suos mortuos et lineam suam addebat antequam rotulum ulterius mitteret. Hoc modo pro uno fratre in multis domibus quas numquam viderat orari poterat.

Non omnes qui in monasterio moriebantur familiam intra eius muros habebant. Monachi parentes, fratres et sorores in saeculo habebant, et benefactores laici quoque interdum a monasteriis curabantur et sepeliebantur. Nuntius mortis ad familiam extra mittebatur; propinqui ad sepulturam et ad preces subsequentes recipiebantur, et eorum quoque nomina iuxta nomina fratrum inscribi poterant.

In IHS Bethlehem Church sacerdotem ad morientes pro sacramentis adducimus, exsequias et Missas in memoriam ordinamus, et nomen defuncti in actis infirmarii nostri scribimus, ut pro eo in unoquoque anniversario mortis eius oremus. Cum familia petit, ei acta tradimus.