Hortus herbarum monasticus pars erat infirmarii, et servabatur ut locus orationis non minus quam laboris. Duo librorum genera nobis narrant quid ibi cresceret et quomodo tractaretur. Breve carmen Latinum in monasterio saeculo nono scriptum parvum hortum areolam post areolam perambulat et plus quam viginti plantas per ordinem canit. Herbarium in monasterio saeculo duodecimo scriptum centenas plantas, arbores et lapides describit, unumquodque intra ordinem creationis collocans.

Hortus carminis modestus est, qualem unus frater servare posset. Inter eius plantas sunt salvia, ruta, abrotanum, absinthium, marrubium, feniculum, iris, levisticum, cerefolium, lilium album, sclarea, menta, pulegium, apium, betonica, agrimonia, nepeta, raphanus, cucurbita, pepo et rosa. Herbarium saeculi duodecimi multas alias addit, inter quas millefolium, artemisiam, lavandulam, tanacetum, hyssopum et thymum. Haec sunt nomina plantarum tantum. Quae antiqui libri de earum usu dixerunt ad suum tempus pertinent, neque ea hic repetimus.

Monasterium omnem operis gradum ipsum faciebat. Plantas ex semine vel surculis in areolis iuxta infirmarium servatis colebat. Eas manu colligebat, plerumque mane sicco postquam ros abierat, folia ante florescentiam sumens et flores cum modo aperti erant. Eas in umbra siccabat, in parvos fasciculos ligatas et ex trabibus cubiculi aerati suspensas, vel tenuiter in linteis expansas et cotidie versas, donec inter digitos frangerentur. Herbas siccatas in vasis et capsis clausis servabat, procul a luce, unamquamque nomine suo notatam. Et cum requirebantur, eas parabat.

Usitata praeparatio simplex erat. Pro foliis et floribus, mensura herbae siccatae in vase ponebatur, aqua paulo post fervorem operiebatur, et opertum per aliquot minuta stare sinebatur antequam colaretur. Pro radicibus, seminibus et cortice, planta in aqua diutius leniter coquebatur, donec aqua colorem et odorem eius accepisset. Potio calida ministrabatur, saepe cum paululo mellis. Hae sunt rationes cuiusvis culinae domesticae, et monasterium eis eodem modo utebatur.

Opus horti annum sequebatur. Hieme exeunte areolae fodiebantur et stercorabantur et semitae purgabantur; vere semen serebatur et plantae novellae in ordinibus disponebantur; per aestatem frater runcabat, ex puteo vel cisterna propinqua rigabat, et quae nimis alta crescebant alligabat. Autumno ultima folia et semina colligebantur, radices eruebantur, et areolae contra pruinam tegebantur. Carmen hunc laborem sine festinatione describit, ut frater qui manus suas in eo vesicis affecerat.

Hortus non erat tantum utilis. Scriptores monastici eum videbant ut parvam imaginem Paradisi, saeptam et ordinatam, et ut extensionem claustri in quo fratres orabant. In eo laborare erat curae creationis participem esse; fructus eius ad infirmos afferre erat ordinem horti in cubiculum aegroti portare. Ipsum carmen non indice sed dedicatione finitur, parvum hortum ut donum amoris offerens.

In IHS Bethlehem Church hortus herbarum in herbis colendis et ut thea gratis donandis consistit. De iis quae corpori faciant non loquimur. Cum eas donamus, haec tantum verba addimus: potio secundum traditionem monasticam facta.