Dies infirmarii erat dies monasticus, ad infirmos conversus. Consuetudines saeculi undecimi — libri qui, hora post horam, descripserunt quomodo magnum monasterium reapse viveret — officia eius accurate describunt, et quod describunt non est vicis laboris sed cursus orationis et servitii in Horas insertus.

Dies in tenebris incipiebat. Ante officium nocturnum, dum communitas ad Vigilias surgebat, infirmarius cum laterna per cubicula infirmorum ibat, ut videret quis vigilaret, quis doleret, quis aqua aut stragulo egeret, et quis solus relinqui non posset. Deinde ad ecclesiam ibat, vel officium cum iis infirmis qui poterant recitabat.

Post officium matutinum cibum afferebat. Cibi infirmorum in propria culina infirmarii parabantur, separatim a cibis fratrum sanorum, et suis temporibus ministrabantur. Infirmi unicam praecipuam refectionem communitatis non exspectabant; maturius et saepius edebant, et eis dabatur quod regula eis concedebat et communitas non habebat — carnes pro valde debilibus, panis albus, ova, mensura vini. Infirmarius ipse eis ministrabat et post eos mensam purgabat.

Horae diei horto et cellae penariae dabantur. Areolas herbarum colebat, plantas secabat et ad siccandum suspendebat, vasa et capsas suas in ordine servabat, et infusa ac potiones calidas parabat quae per diem requirerentur. Ignem et lucernam infirmarii servabat, et curabat ut balneum paratum esset cum concessum fuerat. Inter haec munera cum infirmis sedebat, eis legebat, et cum eis orabat.

Consuetudines ei unam libertatem dabant quam fere nullus alius monachus habebat. Claustrum in silentio vivebat; sermo ad minimum redigebatur et saepe signis substituebatur. Sed infirmarius cum infirmis loqui poterat quotiens necessitates eorum id requirebant, et infirmi cum eo loqui poterant. Regula silentii, quae fere omne aliud momentum vitae monasticae regebat, necessitatibus infirmorum cedebat.

Erat etiam eorum nuntius ad sacerdotem. Cum frater infirmus confiteri vellet, infirmarius sacerdotem ad eum adducebat. Cum ad altare venire non posset, infirmarius curabat ut Sancta Communio ad lectum eius afferretur, et locum lumine et mundo linteo parabat. Sacramenta ab eo danda non erant; curare ut ad infirmos pervenirent ab eo agendum erat.

Post Vesperas lectos ad noctem parabat, mutabat quae mutanda erant, et curabat ut unusquisque infirmorum haberet quod usque ad mane ei opus esset. Post Completorium, ultimum officium diei, cum communitas ad quietem iret, circuitum iterum faciebat. Saepe prope infirmos dormiebat, ut vocari posset.

Erat unum officium amplius, omnium gravissimum. Cum frater infirmus morti propinquus videretur, infirmarius, vel frater ad vigilandum constitutus, tabulam ligneam crebris ictibus percutiebat. Ad hunc sonum tota communitas quidquid agebat relinquebat, etiam officium in choro, et statim ad lectum veniebat, ne quis solus moreretur et ut omnis frater pro eo qui decedebat oraret.

Quod igitur consuetudines describunt est vita in qua cura infirmorum omni ex parte orationi intexitur. Circuitus infirmarii in horas officii cadunt; servitium eius ab oratione communitatis incipit et in ea finitur; et sollemnissimum momentum operis eius totam domum ad lectum vocat.

In IHS Bethlehem Church dies noster eodem modo per Horas ordinatur. Quater in die — mane, meridie, vespere et nocte — pro omni nomine nobis commisso oramus. Comitatus per interrete oblatus ita disponitur ut in haec eadem tempora cadat, ut qui ex lecto aegritudinis nobiscum coniunguntur ipsa hora orent qua corporatio pro eis orat.