Η ημέρα του νοσοκόμου μοναχού ήταν η μοναστική ημέρα, στραμμένη προς τους ασθενείς. Τα τυπικά του ενδέκατου αιώνα —βιβλία που κατέγραφαν, ώρα προς ώρα, πώς ζούσε πραγματικά ένα μεγάλο μοναστήρι— περιγράφουν λεπτομερώς τα καθήκοντά του, και αυτό που περιγράφουν δεν είναι μια βάρδια εργασίας αλλά ένας κύκλος προσευχής και διακονίας ενταγμένος στις Ώρες.

Η ημέρα άρχιζε στο σκοτάδι. Πριν από τη νυκτερινή ακολουθία, ενώ η αδελφότητα σηκωνόταν για την Αγρυπνία, ο νοσοκόμος μοναχός περνούσε από τους θαλάμους των ασθενών με ένα φανάρι, για να δει ποιος ήταν ξύπνιος, ποιος πονούσε, ποιος χρειαζόταν νερό ή κουβέρτα και ποιος δεν μπορούσε να μείνει μόνος. Έπειτα πήγαινε στην εκκλησία ή διάβαζε την ακολουθία μαζί με όσους από τους ασθενείς μπορούσαν.

Μετά την πρωινή ακολουθία έφερνε φαγητό. Τα γεύματα των ασθενών ετοιμάζονταν στη δική του κουζίνα του νοσοκομείου, χωριστά από εκείνα των υγιών αδελφών, και σερβίρονταν σε δικές τους ώρες. Οι ασθενείς δεν περίμεναν το ένα κύριο γεύμα της αδελφότητας· έτρωγαν νωρίτερα και συχνότερα, και τους δίνονταν όσα τους επέτρεπε ο κανόνας και δεν είχε η αδελφότητα —κρέας για τους πολύ αδύναμους, λευκό ψωμί, αυγά, ένα μέτρο κρασιού. Ο νοσοκόμος μοναχός τους σέρβιρε ο ίδιος και μάζευε μετά από αυτούς.

Οι ώρες της ημέρας αφιερώνονταν στον κήπο και στην αποθήκη. Φρόντιζε τις βραγιές με τα βότανα, έκοβε φυτά και τα κρεμούσε να ξεραθούν, κρατούσε σε τάξη τα βάζα και τα κουτιά του και ετοίμαζε τα αφεψήματα και τα ζεστά ροφήματα που θα χρειάζονταν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Συντηρούσε τη φωτιά και τον λύχνο του νοσοκομείου και φρόντιζε ώστε το λουτρό του να είναι έτοιμο όταν είχε επιτραπεί. Ανάμεσα σε αυτές τις εργασίες καθόταν με τους ασθενείς, τους διάβαζε και προσευχόταν μαζί τους.

Τα τυπικά του παρείχαν μια ελευθερία που σχεδόν κανένας άλλος μοναχός δεν είχε. Το κλοίστρο ζούσε μέσα στη σιωπή· ο λόγος περιοριζόταν στο ελάχιστο και συχνά αντικαθίστατο από νοήματα. Ο νοσοκόμος μοναχός όμως μπορούσε να μιλά στους ασθενείς όποτε το απαιτούσαν οι ανάγκες τους, και οι ασθενείς μπορούσαν να μιλούν σε εκείνον. Ο κανόνας της σιωπής, που ρύθμιζε σχεδόν κάθε άλλη στιγμή της μοναστικής ζωής, υποχωρούσε μπροστά στις ανάγκες των ασθενών.

Ήταν επίσης ο αγγελιοφόρος τους προς τον ιερέα. Όταν ένας άρρωστος αδελφός επιθυμούσε να εξομολογηθεί, ο νοσοκόμος μοναχός του έφερνε ιερέα. Όταν δεν μπορούσε να έρθει στο θυσιαστήριο, ο νοσοκόμος μοναχός φρόντιζε να του μεταφερθεί η Θεία Κοινωνία στο κρεβάτι του και ετοίμαζε τον χώρο με ένα φως και ένα καθαρό ύφασμα. Τα μυστήρια δεν ήταν δικά του να τα τελέσει· η φροντίδα να φτάσουν στους ασθενείς ήταν δικό του έργο.

Μετά τον Εσπερινό ετοίμαζε τα κρεβάτια για τη νύχτα, άλλαζε ό,τι χρειαζόταν αλλαγή και φρόντιζε ώστε ο καθένας από τους ασθενείς να έχει ό,τι θα χρειαζόταν μέχρι το πρωί. Μετά το Απόδειπνο, την τελευταία ακολουθία της ημέρας, όταν η αδελφότητα πήγαινε να αναπαυθεί, έκανε άλλη μία φορά τον γύρο του. Συχνά κοιμόταν κοντά στους ασθενείς, ώστε να μπορούν να τον καλέσουν.

Υπήρχε και ένα ακόμη καθήκον, το βαρύτερο από όλα. Όταν ένας άρρωστος αδελφός φαινόταν να πλησιάζει τον θάνατο, ο νοσοκόμος μοναχός, ή κάποιος αδελφός ορισμένος να αγρυπνά, χτυπούσε ένα ξύλινο σήμαντρο με γρήγορα χτυπήματα. Σε αυτόν τον ήχο όλη η αδελφότητα άφηνε ό,τι έκανε, ακόμη και την ακολουθία στον χορό, και ερχόταν αμέσως στο προσκέφαλο, ώστε κανείς να μην πεθαίνει μόνος και κάθε αδελφός να προσεύχεται για εκείνον που αναχωρούσε.

Αυτό λοιπόν που περιγράφουν τα τυπικά είναι μια ζωή στην οποία η φροντίδα των ασθενών είναι υφασμένη με την προσευχή σε κάθε σημείο. Οι γύροι του νοσοκόμου μοναχού συμπίπτουν με τις ώρες της ακολουθίας· η διακονία του αρχίζει και τελειώνει με την προσευχή της αδελφότητας· και η πιο επίσημη στιγμή του έργου του καλεί ολόκληρο το μοναστήρι στο προσκέφαλο.

Στην IHS Bethlehem Church η ημέρα μας οργανώνεται από τις Ώρες με τον ίδιο τρόπο. Τέσσερις φορές την ημέρα —το πρωί, το μεσημέρι, το βράδυ και τη νύχτα— προσευχόμαστε για κάθε όνομα που μας έχει εμπιστευθεί. Η διαδικτυακή συντροφιά οργανώνεται ώστε να συμπίπτει με αυτές τις ίδιες ώρες, έτσι ώστε όσοι ενώνονται μαζί μας από το κρεβάτι της ασθένειας να προσεύχονται την ίδια ακριβώς ώρα κατά την οποία το νομικό πρόσωπο προσεύχεται γι’ αυτούς.