Ο μοναστικός κήπος με τα βότανα ήταν μέρος του νοσοκομείου της μονής και διατηρούνταν ως τόπος προσευχής όσο και εργασίας. Δύο είδη βιβλίων μάς πληροφορούν τι φύτρωνε εκεί και πώς το χειρίζονταν. Ένα σύντομο λατινικό ποίημα, γραμμένο σε μονή τον ένατο αιώνα, διατρέχει έναν μικρό κήπο βραγιά προς βραγιά και υμνεί διαδοχικά περισσότερα από είκοσι φυτά. Ένα βοτανολόγιο, γραμμένο σε μονή τον δωδέκατο αιώνα, περιγράφει εκατοντάδες φυτά, δέντρα και λίθους, τοποθετώντας το καθένα μέσα στην τάξη της δημιουργίας.

Ο κήπος του ποιήματος είναι ταπεινός, από εκείνους που θα μπορούσε να φροντίζει ένας μόνο αδελφός. Ανάμεσα στα φυτά του είναι το φασκόμηλο, το απήγανο, το αβρότονο, η αψιθιά, το μαρούβιο, το μάραθο, η ίριδα, το λιβιστικό, ο ανθρίσκος, ο λευκός κρίνος, η σκλαρέα, ο δυόσμος, το φλισκούνι, το σέλινο, η βετονική, το αγριμόνιο, η νεπέτα, το ραπάνι, η κολοκύθα, το πεπόνι και το τριαντάφυλλο. Το βοτανολόγιο του δωδέκατου αιώνα προσθέτει πολλά ακόμη, ανάμεσά τους τον αχιλλέα, την αρτεμισία, τη λεβάντα, το τανάκετο, τον ύσσωπο και το θυμάρι. Αυτά είναι μόνο ονόματα φυτών. Όσα έλεγαν τα παλαιά βιβλία για τη χρήση τους ανήκουν στη δική τους εποχή, και δεν τα επαναλαμβάνουμε εδώ.

Η μονή έκανε μόνη της κάθε στάδιο της εργασίας. Καλλιεργούσε τα φυτά από σπόρο ή μοσχεύματα σε βραγιές δίπλα στο νοσοκομείο. Τα μάζευε με το χέρι, συνήθως ένα στεγνό πρωινό αφού είχε φύγει η δροσιά, παίρνοντας τα φύλλα πριν από την ανθοφορία και τα άνθη μόλις είχαν ανοίξει. Τα ξήραινε στη σκιά, δεμένα σε μικρά ματσάκια και κρεμασμένα από τα δοκάρια ενός ευάερου δωματίου, ή απλωμένα αραιά πάνω σε υφάσματα και γυρισμένα κάθε μέρα, μέχρι να θρυμματίζονται ανάμεσα στα δάχτυλα. Αποθήκευε τα ξερά βότανα σε κλειστά βάζα και κουτιά, μακριά από το φως, το καθένα σημειωμένο με το όνομά του. Και όταν χρειάζονταν, τα ετοίμαζε.

Η συνήθης παρασκευή ήταν απλή. Για τα φύλλα και τα άνθη, μια δόση του ξερού βοτάνου τοποθετούνταν σε ένα σκεύος, σκεπαζόταν με νερό που μόλις είχε πάψει να βράζει και αφηνόταν σκεπασμένο για μερικά λεπτά πριν σουρωθεί. Για τις ρίζες, τους σπόρους και τον φλοιό, το φυτό σιγόβραζε ήπια στο νερό για περισσότερη ώρα, μέχρι το νερό να πάρει το χρώμα και το άρωμά του. Το ρόφημα σερβιριζόταν ζεστό, συχνά με λίγο μέλι. Αυτές είναι οι μέθοδοι κάθε οικιακής κουζίνας, και η μονή τις χρησιμοποιούσε με τον ίδιο τρόπο.

Η εργασία του κήπου ακολουθούσε τον κύκλο του χρόνου. Στα τέλη του χειμώνα οι βραγιές σκάβονταν και λιπαίνονταν και τα μονοπάτια καθαρίζονταν· την άνοιξη σπέρνονταν οι σπόροι και τα νεαρά φυτά φυτεύονταν σε σειρές· όλο το καλοκαίρι ο αδελφός βοτάνιζε, πότιζε από ένα πηγάδι ή μια στέρνα εκεί κοντά και έδενε ό,τι ψήλωνε υπερβολικά. Το φθινόπωρο μαζεύονταν τα τελευταία φύλλα και οι σπόροι, βγάζονταν οι ρίζες και οι βραγιές σκεπάζονταν για προστασία από τον παγετό. Το ποίημα περιγράφει αυτόν τον μόχθο χωρίς βιασύνη, σαν αδελφός που είχε βγάλει ο ίδιος φουσκάλες στα χέρια του δουλεύοντάς τον.

Ο κήπος δεν ήταν απλώς χρήσιμος. Οι μοναχοί συγγραφείς τον έβλεπαν ως μια μικρή εικόνα του Παραδείσου, περίκλειστη και τακτοποιημένη, και ως προέκταση του κλοίστρου όπου προσεύχονταν οι αδελφοί. Το να εργάζεται κανείς σε αυτόν σήμαινε να μετέχει στη φροντίδα της δημιουργίας· το να φέρνει τους καρπούς του στους ασθενείς σήμαινε να μεταφέρει την τάξη του κήπου στον θάλαμο των ασθενών. Το ίδιο το ποίημα δεν τελειώνει με έναν κατάλογο αλλά με μια αφιέρωση, προσφέροντας τον μικρό κήπο ως δώρο αγάπης.

Στην IHS Bethlehem Church ο κήπος με τα βότανα περιορίζεται στην καλλιέργεια βοτάνων και στη δωρεάν προσφορά τους ως τσάι. Δεν μιλάμε για το τι κάνουν για το σώμα. Όταν τα προσφέρουμε, προσθέτουμε μόνο αυτά τα λόγια: ένα ρόφημα παρασκευασμένο σύμφωνα με τη μοναστική παράδοση.