Το νοσοκομείο της μονής ήταν ένα ξεχωριστό οίκημα μέσα στο μοναστήρι, σχεδιασμένο από την αρχή ως ένας κόσμος από μόνος του. Η πιο σαφής εικόνα του προέρχεται από ένα ιδανικό σχέδιο μονής που χαράχθηκε τον ένατο αιώνα: ένα μεγάλο φύλλο περγαμηνής που δείχνει κάθε κτίριο που θα μπορούσε να χρειάζεται ένα μεγάλο αβαείο, από την εκκλησία και το κλοίστρο μέχρι τους αχυρώνες, τα εργαστήρια και τους κήπους. Στο σχέδιο αυτό η φροντίδα των ασθενών δεν είναι ένα δωμάτιο χωμένο σε μια γωνία. Είναι ένα πλήρες συγκρότημα κτιρίων με δικό του όνομα και δική του τάξη.

Το σχέδιο τοποθετεί το νοσοκομείο στην ανατολική πλευρά της μονής, πέρα από την εκκλησία και μακριά από το κύριο κλοίστρο όπου οι υγιείς μοναχοί ζούσαν, προσεύχονταν και εργάζονταν. Τα κτίριά του είναι συγκεντρωμένα γύρω από ένα δικό τους μικρό κλοίστρο. Υπάρχει ένας κοιτώνας για τους ασθενείς και ένα δωμάτιο για όσους ήταν βαρύτερα άρρωστοι. Υπάρχει ένα δωμάτιο για τον υπεύθυνο αδελφό. Υπάρχει δική του κουζίνα, ώστε τα γεύματα των ασθενών να μη χρειάζεται να περιμένουν την κουζίνα της αδελφότητας, και δικό του λουτρό, ώστε τα λουτρά που τους επέτρεπε ο κανόνας να μπορούν να δίνονται χωρίς να ενοχλείται το υπόλοιπο μοναστήρι.

Στο κέντρο βρίσκεται ένα παρεκκλήσι. Στο σχέδιο το νοσοκομείο μοιράζεται την εκκλησία του με τους δοκίμους· τα δύο μισά του κτιρίου είναι τοποθετημένα πλάτη με πλάτη, το καθένα με το δικό του κλοίστρο. Η σημασία αυτού του παρεκκλησίου είναι απλή: οι ασθενείς δεν έπρεπε να αποκόπτονται από την προσευχή της μονής. Αν και δεν μπορούσαν να σταθούν στον χορό μαζί με την αδελφότητα, μπορούσαν και πάλι να παρακολουθούν τη Λειτουργία και να μετέχουν στη Θεία Ακολουθία από τη δική τους πλευρά του κτιρίου. Η ασθένεια απομάκρυνε έναν μοναχό από το έργο της αδελφότητας, αλλά όχι από τη λατρεία της.

Πολύ κοντά, το σχέδιο απεικονίζει τον κήπο με τα βότανα: ένα μικρό περιτειχισμένο οικόπεδο χωρισμένο σε βραγιές, καθεμιά σημειωμένη με το όνομα ενός φυτού. Η εγγύτητά του είχε σημασία. Ό,τι φύτρωνε εκεί δεν ήταν σοδειά προς πώληση αλλά μέρος του καθημερινού κύκλου του νοσοκομείου —μαζευόταν, ξηραινόταν και προετοιμαζόταν λίγα βήματα από τα δωμάτια όπου θα χρησιμοποιούνταν. Ο κήπος ανήκε στο νοσοκομείο εξίσου βέβαια με το παρεκκλήσι.

Το σχέδιο δείχνει επίσης ένα οίκημα για την αφαίμαξη, όπου οι μοναχοί πήγαιναν σε τακτά διαστήματα σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής και αναπαύονταν στη συνέχεια με ελαφρύτερα καθήκοντα και καλύτερη τροφή. Και δείχνει, χωριστά, ένα οίκημα για τον γιατρό, με ένα δωμάτιο για τις προμήθειές του και ένα δωμάτιο για όσους ήταν οξέως άρρωστοι. Ο κήπος με τα βότανα βρίσκεται δίπλα του.

Αυτό το χωριστό οίκημα είναι μία από τις πιο εύγλωττες λεπτομέρειες ολόκληρου του σχεδίου. Ο γιατρός δεν ζούσε στο δωμάτιο του νοσοκόμου μοναχού, και ο νοσοκόμος μοναχός δεν ζούσε στο οίκημα του γιατρού. Ήταν διαφορετικά πρόσωπα με διαφορετικές κλήσεις. Ο νοσοκόμος μοναχός ήταν μοναχός της αδελφότητας, διορισμένος από τον ηγούμενο για να υπηρετεί τους ασθενείς με την προσευχή και την καθημερινή φροντίδα. Ο γιατρός ήταν άνθρωπος μιας λόγιας τέχνης, που καλούνταν για τη γνώση την οποία ο νοσοκόμος μοναχός δεν διεκδικούσε. Τα ίδια τα κτίρια χάραζαν τη διαχωριστική γραμμή που ο ιστότοπος αυτός χαράζει με λέξεις.

Ιδωμένο ως σύνολο, το σχέδιο διδάσκει έναν τρόπο σκέψης για τους ασθενείς. Τους δίνεται ησυχία, μακριά από τον θόρυβο των χώρων εργασίας. Τους δίνεται μια εκκλησία, ώστε να παραμένουν μέσα στην προσευχή της αδελφότητας. Τους δίνεται κουζίνα, λουτρό και κήπος, ώστε η καθημερινή ζωή να οργανώνεται γύρω από τις ανάγκες τους. Και τους δίνονται δύο είδη βοήθειας, που διατηρούνται διακριτά: ο αδελφός που μένει μαζί τους και ο γιατρός που καλείται.

Στην IHS Bethlehem Church διατηρούμε το νοσοκομείο της μονής όχι ως κτίριο αλλά ως πέντε έργα: την προσευχή, τη συντροφιά στο προσκέφαλο, τον κανόνα ζωής, τον κήπο με τα βότανα και την παρηγοριά μέσω των τεχνών. Καθένα αντιστοιχεί σε ένα μέρος του σχεδίου —στο παρεκκλήσι, στο δωμάτιο του αδελφού, στην κουζίνα και στο λουτρό, στον κήπο, και στους ύμνους και τα βιβλία του οίκου. Το ιερό μας είναι παρεκκλήσι για την προσευχή, όχι οίκος για ασθενείς. Αν κάποια μέρα το νομικό πρόσωπο διαθέτει χώρους στους οποίους να υποδέχεται ασθενείς, αυτοί θα διαρρυθμιστούν κατά το πρότυπο αυτού του σχεδίου: ένας τόπος προσευχής στο κέντρο, ήσυχα δωμάτια γύρω του, ο κήπος με τα βότανα σε κοντινή απόσταση, και το έργο του γιατρού αφημένο στον γιατρό.