Primum principium infirmarii mediaevalis est quod infirmi ante omnia alia veniunt. Regula monastica saeculo sexto scripta, quae vitam monasteriorum Occidentalium per saecula postea conformavit, curam infirmorum supra omne aliud officium domus ponit: «Infirmorum cura ante omnia et super omnia adhibenda est, ut sicut revera Christo ita eis serviatur.»

Ratio ex Evangelio sumitur. In Iudicio Extremo Christus dicit iis qui a dextris eius sunt: «infirmus, et visitastis me», et «quamdiu fecistis uni ex his fratribus meis minimis, mihi fecistis». Regula haec verba prout stant legit. Qui fratri infirmo servit, Christo servit; qui eum neglegit, Christum neglegit. Cura igitur infirmorum non est unum bonum opus inter multa. Est forma cultus divini, quae in cubiculo aegroti potius quam in choro exercetur.

Ex hoc uno capite sescenti anni aedificandi creverunt. Quia infirmis primum serviendum erat, locum proprium requirebant: ecclesiae satis propinquum ut eius orationis participes essent, et a domo laboris satis remotum ut quietus esset. Infirmarium, cum suis cubiculis, sua culina, et suo fratre praeposito, ortum est ut responsum ad unam sententiam regulae.

Regula non solum curam praecepit; ei etiam locum fecit. Pro infirmis ordinaria disciplina domus relaxabatur. Balnea, quae sani raro sumebant, infirmis offerenda erant quotiens eis prodesset. Carnes quadrupedum, quas regula alias negabat, valde debilibus concedebantur, donec vires recuperassent. In consuetudinibus quae postea circa regulam creverunt, infirmarium etiam a stricto silentio claustri solvebatur, ut infirmi quae necessaria erant petere possent et cum benignitate alloquerentur.

Regula etiam ab infirmis aliquid petebat. Meminisse debebant sibi ad honorem Dei serviri, neque fratres sibi servientes nimiis postulationibus contristare debebant. Attamen etiam hic regula eos protegebat: frater infirmus cui difficile serviebatur nihilominus patienter portandus erat, quia merces huius patientiae tanto maior est. Officium in utramque partem currebat, sed pondus eius in iis qui sani erant iacebat.

Responsabilitas horum omnium in abbate residebat. Debebat fratrem constituere qui infirmis serviret — Deum timentem et diligentem ac sollicitum — et infirmis cellam super se deputatam dare. Curare debebat ne umquam neglegerentur, sive a cellarario qui eis suppeditabat sive a fratribus qui eis serviebant. Si neglegebantur, culpa ipsius erat: regula abbati in memoriam revocat eum de omni defectu eorum qui sibi commissi sunt rationem redditurum esse. Infirmarius non erat voluntarius sed officium, et officium a summa auctoritate domus custodiebatur.

Tria ex hoc capite sequuntur, quae omne infirmarium posterius conformaverunt. Infirmis propter Christum servitur, non propter lucrum aut famam. Cura eorum ordinario ordini diei praecedit. Et aliquis nominatur qui pro ea respondeat, ne quis infirmus a sola bona voluntate pendeat.

In IHS Bethlehem Church, «ante omnia et super omnia» est primum officium nostrum, prorsus prout stat acceptum. Cum petitio orationis pro aliquo infirmo ad nos pervenit, nomen orationibus nostris additur antequam ullum aliud opus corporationis suscipiatur — ante observationem, ante scriptionem, ante ullum opus artis. Nihil in calendario nostro id differre sinitur.